Επί χρόνια η ελληνική κοινότητα του Internet "διψούσε" για υψηλές ταχύτητες και, όταν αυτές έκαναν την εμφάνισή τους, αρχίσαμε να ζητάμε σωστές τιμές. Μόλις οι τιμές έγιναν σωστές, αρχίσαμε να ζητάμε καλύτερη κάλυψη και ακόμη υψηλότερες ταχύτητες και, όταν επιτεύχθηκε και αυτός ο στόχος, αρχίσαμε να ζητάμε ελευθερία επιλογών. Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν παρελθόν και το βασικό ζητούμενο είναι ένα: έστω και στοιχειωδώς αξιοπρεπής υποστήριξη.

Μία... σκοτεινή οπτική ίνα!

Ο λόγος, βέβαια, για το δίκτυο οπτικών ινών που θα αναπτυχθεί στις πρωτεύουσες των νομών όλης της χώρας. Αυτή η επιλογή ήταν μάλλον μονόδρομος, αφού η ανάπτυξη του δικτύου σε περιοχές με μικρή πληθυσμιακή πυκνότητα είναι οικονομικά εξαιρετικά ασύμφορη. Το μοντέλο που επιλέχθηκε για την ανάπτυξη του δικτύου οπτικών ινών είναι... σκοτεινό ή αλλιώς dark fiber. Ουσιαστικά, επειδή το μεγαλύτερο μέρος μιας τέτοιας επένδυσης είναι η υποδομή της ίδιας της καλωδίωσης, αρκετοί πάροχοι (συνήθως παροχείς υπηρεσιών κοινής ωφελείας ή φορείς που διατηρούν δίκτυα όπως ο σιδηρόδρομος, η ΔΕΗ κ.λπ.) αναπτύσσουν την υποδομή φροντίζοντας να καλύψουν και τις μελλοντικές ανάγκες, διατηρώντας το δίκτυο ανενεργό (άρα σκοτεινό αφού δεν διέρχεται φως, εξ ου και dark fiber) μέχρις ότου το νοικιάσουν σε κάποιον πάροχο υπηρεσιών (τηλεφωνία, Internet, καλωδιακή τηλεόραση κ.λπ.).

Με τα χρήματα των άλλων

Στην ίδια λογική θα αναπτυχθεί το δίκτυο οπτικών ινών από ιδιώτες (το μοντέλο αναφέρεται ως ΣΔΙΤ ή Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα), οι οποίοι θα βάλουν τα χρήματα και σε αντάλλαγμα θα μπορούν να χρησιμοποιούν ή να νοικιάζουν το δίκτυο σε τρίτους για 30 χρόνια. Συνολικά το έργο θα κοστίσει περίπου €2,1 δις, ποσό που θα καλυφθεί αρχικά εξ ολοκλήρου από ιδιώτες. Το Δημόσιο θα συνεισφέρει κατά το 1/3 σε αυτήν την προσπάθεια, αποδίδοντας τα αντίστοιχα χρήματα στις κοινοπραξίες που θα αναλάβουν το έργο μέσα σε 10 χρόνια.

Προκειμένου να υπάρξει ανταγωνισμός αλλά και όσο το δυνατόν πιο γρήγορη υλοποίηση, το ΥΜΕ αποφάσισε να χωρίσει τη χώρα σε τρία κατά το δυνατόν ισοδύναμα τμήματα, προκηρύσσοντας τρία υποέργα, τα οποία θα αναλάβουν ισάριθμες ΣΔΙΤ. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει καμία επιχείρηση να διεκδικήσει και τα τρία έργα, ενώ ακριβώς για λόγους ανταγωνισμού (και άρα πιο συμφέρουσας προσφοράς προς το Δημόσιο), ο διαγωνισμός θα είναι διεθνής και οι επενδυτές αναζητηθούν σε ολόκληρο τον κόσμο (ήδη αρκετοί έχουν εκφράσει ενδιαφέρον).

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου, ο σχεδιασμός αφήνει περιθώρια για πολύ ανταγωνιστικές τιμές (παρά το γεγονός ότι το ΥΜΕ δεν θα προσπαθήσει να ελέγξει την τελική τιμή της υπηρεσίας) αφού έχει λάβει υπόψη του τα χειρότερα δυνατά σενάρια, και έτσι μία εταιρεία με τεχνογνωσία και εμπειρία θα μπορεί ενδεχομένως να επιτύχει την πολυπόθητη απόσβεση της επένδυσής της νωρίτερα από το αρχικά υπολογιζόμενο διάστημα.

Ο λόγος στο περιεχόμενο

Το βασικό ζητούμενο, τόσο στο ελληνικό Internet γενικότερα όσο και σε ένα δίκτυο υπερυψηλών ταχυτήτων όπως αυτό των οπτικών ινών, είναι η παροχή του περιεχομένου. Δυστυχώς, αυτήν τη στιγμή το ελληνικό Internet είναι μάλλον ανύπαρκτο, και για μία μεγάλη μερίδα χρηστών η ζήτηση για broadband σχετίζεται με το (συνήθως παράνομο) downloading ταινιών και τραγουδιών. Αν η χρήση του Internet παραμείνει σε αυτήν τη λογική, τότε δεν υπάρχει αφενός κανένας λόγος για αναβάθμιση του δικτύου ADSL2+, αφετέρου ελπίδα για πραγματικά χρήσιμο περιεχόμενο στον μέσο Έλληνα.

Παρ' όλα αυτά, το δίκτυο οπτικών ινών συνοδεύεται από ένα σημαντικό πλεονέκτημα: υποστηρίζοντας ταχύτητες που ξεκινούν από τα 100Mbps και δυνατότητα αντίστοιχης ταχύτητας στο uploading, είναι έτοιμο για μία μεγάλη γκάμα υπηρεσιών, με σημαντικότερη αυτήν της τηλεόρασης. Video on demand, live broadcasting και μάλιστα σε ποιότητα high definition αποτελούν... "ψωμοτύρι" για ένα τέτοιο δίκτυο, κάτι που σημαίνει ότι θα ανοίξει πρακτικά ο δρόμος για πραγματικά καλωδιακή τηλεόραση. Άλλου τύπου υπηρεσίες επίσης θα κάνουν την εμφάνισή τους, δημιουργώντας ένα παντελώς νέο τοπίο στην αγορά τηλεπικοινωνιών αλλά και της τηλεόρασης.

Αναλογιζόμενοι τις επενδύσεις που έχουν πραγματοποιήσει ήδη οι διάφοροι εναλλακτικοί πάροχοι τηλεπικοινωνιών, αλλά και την εξαιρετικά δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται σχεδόν όλοι τους, θα λέγαμε ότι η προοπτική ενός τέτοιου εναλλακτικού δικτύου πρόσβασης νέας γενιάς δημιουργεί σημαντικούς “πονοκεφάλους”. Όπως και να 'χει όμως, το συνολικότερο καλό της χώρας δεν μπορεί παρά να περνάει μέσα από την ανάπτυξη και αλίμονο αν περιμέναμε τις εταιρείες κάρων να επιτύχουν απόσβεση προτού εισαγάγουμε αυτοκίνητα!

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θα πρέπει αφενός να είμαστε λίγο επιφυλακτικοί, αφού το όλο project αποτελεί ένα σχέδιο, αφετέρου λίγο υπομονετικοί, αφού στην καλύτερη περίπτωση το έργο θα προκηρυχθεί στο 2ο εξάμηνο του 2009 και για την ολοκλήρωσή του απαιτούνται έως και 7 χρόνια.